Skip to main content

Website voor franciscaanse spiritualiteit en missionaire evangelisatie

fotogalerij van het klooster

Het klooster

Gebruikerslogin

CAPTCHA
Deze vraag is een test om automatische inschrijvingen te weren.
Vul het lege veld in

SINTERKLAASACTIE 2016


Ons tehuis “THE ARK VILLAGE” in het Kazakhstaanse TALGAR voor 400 weggeworpen, afgestane, minder ontwikkelde of voor totaal verwaarloosde weeskinderen.

Het titanenwerk van onze pater Guido Trezzani in het Kazakhstaanse Talgar verdient nog eens een duwtje in de rug !  En ook ‘zijn kinderen’ zijn het méér dan waard !  Merkt gij niet op de foto hoe de kinderen uitzien naar “dat wat komen gaat? ”

Beste vrienden,

Toen wij in november 2001 een eerste oproep deden om ons te helpen bij de uitbouw van het door onze paters in het Kazakhstaanse Talgar opgezette project voor honderden zowel ‘zo maar langs de weg of in enkele struiken achtergelaten kinderen’ als voor tientallen en tientallen fysisch of psychisch minder ontwikkelde kinderen en jongeren, zal u, beste lezer of lezeres,  niet hebben kunnen vermoeden dat wij er in 2016 nog steeds mee bezig zouden zijn.  Tussendoor vermeldde ik in een of andere aflevering van dit tijdschrift al wel eens wat nieuws over de doorlopende renovatie van de destijds twaalf totaal verouderde barakken van het eertijdse zomerkampcentrum voor communistische jongeren in Talgar en onlangs publiceerden wij nog een foto van de door de staat aangebrachte gasleidingen voor alle paviljoenen en ateliers op het hele terrein.  Ook kon ik u vertellen over de uitbouw van een bakkerij, over de werking van het kaasatelier, over het opzetten van een  boerderijtje met heel wat kleinvee en met een steeds groter wordende moestuin voor eigen gebruik enz.  Dit alles kon pater Guido, met de hulp van vele kinderen zelf en gesteund door enkele bekwame vakmensen, verwezenlijken dankzij de nog voortdurend binnensijpelende giften van vele van onze lezers en wellicht zelfs die van u.  Het mag met fierheid gezegd worden: elke euro van onze lezers is werkelijk goed gebruikt.  Enkele hierbij weergegeven foto’s zijn daar het bewijs van.



Heel de instelling draagt nu de naam ‘THE ARK  VILLAGE’ en verwijst natuurlijk naar de Ark van Noë waarin destijds al het levende werd bewaard tijdens de  zondvloed.  Ook in Talgar wil Pater Guido, geholpen door tientallen vrijwilligers  en enkele (vaak zelfs uit Italië komende) gespecialiseerde dokters, verplegers en bekwame vaklui nieuw leven geven aan de honderden kinderen die heel vaak reeds helse toestanden van ontbering en verwaarlozing hebben meegemaakt.



Sinds 2001 is er heel wat veranderd en dat mag zeker eens extra worden gezegd en getoond.  De volgende foto’s geven u daarvan een mooi beeld.




EN WAAROM NU EIGENLIJK AL DEZE VERNIEUWDE GEBOUWEN?

In mijn inleiding vernoemde ik reeds dat binnen het project van The Ark Village zorg zou worden gedragen voor totaal verlaten kinderen, dit meestal omwille van de grote armoede der ouders, en tevens voor fysisch of psychisch minder ontwikkelde kinderen en jongeren.  Toen de paters destijds in de beginjaren 1991/92, een tijd dat de Kazakhstaanse staat er nog niet aan dacht ook maar enige hulp te bieden aan zulk project -  ginds hun plan tot het oprichten van zulk centrum bekendmaakten, werden ze dadelijk door zulke kinderen en jongeren overspoeld.  Ze moesten dus wel op zoek naar gebouwen: nieuwe gebouwen waren er niet, dan maar gezocht naar enkele die nog zouden kunnen dienen en zo kwam men terecht bij de oude, totaal wegrottende paviljoenen der vroegere communistische jeugdkampen.   Ze besloten eerst en vooral te zorgen voor een menswaardige opvang, dus moest alles gewoon worden vernieuwd en daar zijn ze op heden zeker in geslaagd.
Ondertussen werden in de mate van het mogelijke de hen aangeboden of toegewezen kinderen zo goed mogelijk verzorgd.  Er werd vooreerst veel aandacht geschonken aan voldoende, vitaminerijke en gevarieerde voeding en dankzij vele, vele aanbiedingen van tweedehandskledij konden de paters, zusters en vele vrijwilligers er voor zorgen dat de kinderen ook steeds proper en deftig en, als het nodig was, ook warm gekleed waren.  Tot voor enkele maanden was het zo dat er tijdens de winterperioden – vaak weken tot min 20, min 30, min 35 graden onder nul ! – in uiterst weinig plaatsen kon gestookt worden.  Dankzij deze ononderbroken inzet kwamen vele kinderen er weer bovenop, kregen eindelijk lust in het leven, leerden zij ‘leren en lezen en schrijven’ en voelden zij zich vooral niet meer beschaamd om met andere kinderen contacten aan te knopen.

Ze leerden samen werken, samen studeren, ze gingen samen op stap, bezochten samen een pretpark of gingen naar een filmvoorstelling, enz.  En wat daarbij van groot belang was (of nog is…): de kinderen moesten zich niet meer beschaamd voelen zich ergens te laten zien of om met anderen te praten zonder dat lang meegedragen gevoel van ‘ik ben maar van lage komaf, ik was vaak vuil en smerig, ik sta maar alleen in het leven, ik zal nooit iets te betekenen hebben in het leven, of met mijn handicap kan ik me toch nergens laten zien…’
Dat alles, én de opbouw en renovatie van zovele gebouwen én ‘de morele renovatie van reeds enkele honderden kinderen’ is het prachtig resultaat van zovele vrijwilligers of tewerkgestelden die zich onder de stuwing van pater Guido in dit enorme project hebben laten meeslepen.  Daarom alleen al verdient hij wel duizend prijzen en eretekens, maar…..laat me toe dat ik er dit aan toevoeg : zijn inzet, zijn werk heeft ook een prijs…. het kost niet alleen veel kopbrekens, maar het kost ook veel, veel geld.  En daarom gaarne nog volgende oproep.
Kan u bij het opvullen van de schoentjes die uw kinderen of kleinkinderen op de vooravond van het Sinterklaasfeest klaarzetten ook eens denken aan die honderden kinderen van pater Guido?  Als al onze lezers eens drie, of waarom eens geen vijf euro zouden schenken aan dit prachtig werk, dan zou pater Guido enkele warme jasjes of jassen tegen de bittere vrieskou kunnen aankopen, of zou hij wat nieuw speelgoed maar zeker ook veel nieuw schoolgerief kunnen bestellen, of een warm dekentje en wat dikkere lakentjes en zelfs wat nieuwe schoenen, want die zijn ginds verschrikkelijk duur.  Denk daar eens aan: dan zult ook gij eindelijk weer eens een echt Sinterklaasfeest hebben gevierd en dit pater Guido, al zijn medewerkers en vooral zijn kinderen ter eer!



Mag ik hier eindigen met dezelfde woorden waarmee ik in 2001 mijn eerste oproep voor Kazakhstan eindigde?
“Mijn beste….. hadden  uw ouders destijds uw haren zo maar uitgetrokken of u langs de weg gesmeten in een of andere gracht, naar wat zou u dan hebben getracht???  Toch naar een veilige thuis, naar een hand die u opraapte, naar een tas warme soep of melk, gewoonweg dus naar datgene waar ook die duizenden Kazakhstaanse kinderen naar verlangen.”



Herinnert gij u nog deze zuster die zich totaal inzette voor deze kinderen?  Zij is daar helaas niet meer, maar…. wilt gij haar niet een beetje vervangen?  U kan zelf niet naar ginds: dat is helemaal  niet erg.  Zend een kleine gift in uw plaats…. De kinderen zullen nog zo blij zijn, wees daar maar zeker van!
Dank u, dank u duizendmaal en dit zeker ook in naam van pater Guido en al zijn kinderen.
Uw eveneens zeer dankbare Pater Karel.

Premium Drupal Themes by Adaptivethemes