Skip to main content

Website voor franciscaanse spiritualiteit en missionaire evangelisatie

fotogalerij van het klooster

Het klooster

Gebruikerslogin

CAPTCHA
Deze vraag is een test om automatische inschrijvingen te weren.
Vul het lege veld in

Blog van Pater Karel

Weetjes over Heiligen en Helden

juli 10, 2011 door Pater Karel

Weetjes over Heiligen en Helden

    Wij hadden wellicht beter gewacht tot de maand november om dan, ter gelegenheid van het feest van Allerheiligen, een artikel te wijden aan “Heiligen en Helden”.  Doch, het grote gebeuren te Rome rondom de zaligverklaring van onze vorige paus Johannes-Paulus II, dwingt ons een beetje aandacht hieraan te besteden en dit is dan meteen een goede aanleiding om even stil te staan bij “hen die het hebben waargemaakt in hun leven”.  Wàt hebben waargemaakt?  “Beeld te zijn van God”!  En dàt is dan ook alles!

Gnando, een behekst kind.

juli 10, 2011 door Pater Karel

Gnando, een behekst kind.

   Enkele malen reeds schreven wij over onze projecten in o.a. het Siberische Ussyriisk, of in het Kazakhstaanse Talgar of over onze twee grootste projecten in Zuid-Afrika, nl. het internationaal bekende anti-aidscentrum in Boksburg en het onlangs gestarte project in Bophelong.  Maar: onze paters houden zich met nog veel meer problemen bezig.
    Een van de moeilijkste problemen waar ze reeds maandenlang in meerdere landen mee te kampen hebben, is dit van “de behekste kinderen” of dit van “de Afrikaanse Albino’s”.  Spreken wij eerst over die behekste kinderen. 
    Voor deze kinderen zetten zich vele paters Franciscanen – dit zijn zowel de paters Conventuelen, de Capucijnen en de Minderbroeders – en heel wat zusters Franciscanessen en zusters Clarissen in,  o.a. in het Haïtiaanse Port-au-Prince, in het kleine land Benin, in de Democratische Republiek Congo en in het immense Afrikaanse land Libéria.  Er is een grote samenwerking tussen allen en het geheel wordt gecoördineerd door onze internationaal gekende instelling “Franciscans International” die in Genève is gevestigd en een volwaardig aangesloten lid is bij de Verenigde Naties.

Waarom nog steeds zoveel armoede?

april 4, 2011 door Pater Karel


    Op tienduizenden plaatsen in onze Westerse wereld worden er, tijdens de jaarlijks weerkerende Adventstijd en Vastenperiode, "honderdduizenden euro's" verzameld voor bijna evenveel projecten want bijna iedere parochie, vereniging, jongerengroepering of klassenraad heeft wel ergens iemand zitten die " geholpen worden. Buiten deze kleine lokale inzamelingen zijn er regelmatig ook enkele door radio en pers ondersteunde megafestiviteiten die aansturen op een mega-ontvangst want men wil niet liever dan daarmee o.a. heel Haïti of andere door tsunami verwoeste eilanden weer opbouwen, verdere slijkstromen in Pakistan, Indië of China voorkomen; miljoenen, door enkele miljarden bezittende Afrikaanse dictators en immorele Westerse kapitalisten uit hun bovenop mineraalrijke ondergrond gelegen woongebieden verdreven hongerigen, toch voor enkele dagen wat eten bezorgen: en nog zoveel projecten meer. Dat bij al deze catastrofen hulp moet geboden worden is vanzelfsprekend en dat de duizenden wereldwijd hulpbiedende vrijwilligers een pluim op hun hoed verdienen zal niemand betwisten, maar hebt u al eens nagegaan hoe het komt dat, na hun inzet, zo vele onder deze vrijwilligers zich afvragen of dat nu wel alles is wat zij konden doen daar er "toch miljoenen euro's en miljoenen dollars werden ingezameld"? "Waar zijn de overige miljoenen dan heen" is een vrij veel terugkomende vraag: en terecht!
    Ja, hoe komt het dat de armoede nog niet uit de wereld is weggewerkt? Deze vraag wordt dagelijks op duizenden plaatsen gesteld, maar de daarop

Waar zit NU dat rebelse christendom?

april 4, 2011 door Pater Karel

    "Het christendom boet overal in... Het christendom verliest vele van zijn pluimen...." En toch: toch blijft de algemene levenssfeer nog fel geregeld door "christelijk geïnspireerde wetten en leefgewoonten. En vooral: de in de hele wereld voelbare neiging naar religie, naar verbondenheid met "dat iets of Iemand dat de mens overstijgt" schijnt niet uit te doven. Maar: waar men vroeger overal ongedwongen kon laten zien dat men christen was, gaat dat, althans in onze westerse landen, niet meer en soms moet men al nagaan wat men uiterlijk nog kan tonen van dat christendom en wat men er nog durft over te zeggen.

Voor dit laatste had men vroeger voldoende uitlaatkleppen, zowel op het werk als in het gemeenschapsleven tot zelfs in de ontspanningswereld toe. Syndicaten, sociale groeperingen, politieke organisaties, jeugdverenigingen en voetbalclubs waren vast allen doordrongen van eenzelfde christelijk getinte geest en praktisch in alle openbare gebouwen was het kruisbeeld aanwezig. In heel het maatschappelijk leven liep men voortdurend tegen christelijke tekens of symbolen aan. Priesters en religieuzen, paters en zusters, alles liep kriskras door de mensenmassa heen: nu ziet men er amper nog enkelen. Vele kerken lopen leeg, krijgen een heel andere bestemming of worden reeds hier en daar afgebroken. Het christendom heeft werkelijk veel aan zichtbaarheid verloren en de enkele tekens die hier of daar toch nog in een park, of tegen een huisgevel of op een dorpsplein zijn blijven bestaan, roepen bij zeer velen en zeker bij de jongeren, enkel het vraagteken op naar

Nieuwjaarsactie 2011

januari 5, 2011 door Pater Karel

ALS DIT JOUW KIND WAS GEWEEST...
 

JA, MIJN BESTE, HOE ZOU JE DAN HEBBEN GEREAGEERD???


    Ik weet het niet, maar ik vermoed dat je zelfs niet had kunnen wenen van woede! Wat ik wel weet is dat, terwijl je met een vochtige doek heel voorzichtig langs de lange kapwonde zou gegaan zijn om zijn gezichtje wat verkoeling te bieden, je deze vraag zeker tientallen keren zou gesteld hebben: "mijn kind, waarom heeft men dlt jou aangedaan"?
    Duizenden moeders stellen dagelijks deze vraag. De vaders niet, want zij zijn als eersten vermoord en liggen langs de wegen als "rottende getuigen" van datgene wat de mens zijn evenmens heeft aangedaan. Ondertussen zitten de moeders daar met hun doodgemarteld of hun voor levenslang verminkte kind op hun schoot, net zoals, tweeduizend jaar geleden, die moeder ult Nazareth. Op haar vraag waarom ze haar kind hadden gegeseld en gekruisigd, kwam toen het verbijsterende antwoord: "omdat Hij goed was voor iedereen"! En dat gebeurt nog dagelijks.
    Beelden van deze schokkende gebeurtenissen moet lk je niet meer geven: je hebt er zo vele kunnen zien op je tv-scherm, op internet of in een of ander dagblad en laat die beelden maar volstaan. Maar, en daar wil ik je nu toch even op wijzen: er is ook de andere kant van deze afschuwelijke medaille. Spijtig genoeg wordt die kant niet steeds voldoende getoond, maar goddank zijn er mensen die door stromen-van-bloed heen durven stappen om de gekwetsten, de verjaagden, om al die paria's te gaan verzorgen. Of anderen die langs de vele, soms onvermoede wegen en broussepaadjes staan uit te zien naar hen die aan al die wreedheden konden ontkomen. Tienduizenden weduwen en wezen lopen er rond, soms uiterlijk gekwetst zoals het kind op onze eerste foto, maar meer én pijnlijker ook innerlijk gekwetst en dit voor heel hun verder leven. Dat onder het getal van deze laatste de kinderen de grootste slachtoffers zijn, kunnen wij nooit voldoende weten in te schatten. Ook hier wederom aan Gode én mensen zij dank" dat er nog helden zijn die vaak hun eigen leven op het spel zetten om zulke kinderen op te vangen en te verzorgen. Hoe vele van deze helpende helden zijn er de laatste weken niet vermoord in Irak, Iran, Afghanistan Peru Indië enz.? Zij deden toch alleen maar "goed"!

Premium Drupal Themes by Adaptivethemes