Skip to main content

Website voor franciscaanse spiritualiteit en missionaire evangelisatie

fotogalerij van het klooster

Het klooster

Gebruikerslogin

CAPTCHA
Deze vraag is een test om automatische inschrijvingen te weren.
Vul het lege veld in

MINDERBROEDER HILARION THANS o.f.m.

november 12, 2016 door Pater Karel

In de Groote Oorlog.

Vele weliswaar iets oudere Limburgers zullen zich Pater Hilarion Thans nog wel herinneren en zullen zeker een van zijn vele literaire werken gelezen hebben.  Denken wij o.a. maar aan Omheinde Hoven, België’s Kruisweg en vooral aan Mijn Oorlog.  Honderden Limburgers hebben nog het gedachtenisprentje van hun eerste- of van hun plechtige communie met een gebedje of tekst erop van pater Hilarion.  Thans is er een compilatiewerk uitgebracht over zijn persoonlijke en soms zeer indringende ervaringen van de Groote Oorlog 1914-1918 en dit door redacteur Kamiel Mertens uit Balen.   Dit werk bevat 430 bladzijden die u in één trek zult proberen te lezen, want het is geen oorlogsboek als de andere!
In maart 1917 wordt hij als jonge pater aangesteld als verpleger in het Belgisch fronthospitaal Cabour bij Adinkerke.  De walgelijkste jobs worden zijn deel, de confrontatie met de afzichtelijkste wonden doet hem kokhalzen, maar hij houdt stand en verdient tenslotte het vertrouwen en de achting van de patiënten en het personeel.  Over zijn vlucht en werken in het fronthospitaal schrijft hij in 1921: “Mijn oorlog”.  Zijn verhaal is dikwijls rauw en pakkend, het grijpt u naar de keel en doet u rillen.  Werkelijk, het is geen oorlogsboek als de andere!  En het is bovendien geschreven door een dichter en schrijver van de bovenste plank!  Gaarne geven wij hier enkele korte passages, in zijn stijl, uit zijn herinneringen aan gebeurtenissen in het fronthospitaal te Cabour.

Bij poozen deed ik een kleine wandeling door de zaal der gewonden.  Een gedempte stem had geroepen: “Brancardier, een flassche!”   Een schorre koortslijder had om drinken gevraagd; of zijn schouders bloot gewoeld.  De bevangen lucht dreef me in den nanacht naar buiten, om een teugje frischheid.   Langs ’t Noordwesten lag het lage, vale wanlicht der vuurlijn langs de kim.  Vuurpijlen schreven er hun vinnige vraagteekentjes; lichtkogels wipten op als balletjes uit de handen van een spelend kind.  Geschut boemde met lichte slagen op de dikke trom.  Dolende vliegeniers zoemden als muggen.  Want onder den open hemel, onder den vasten blik de eeuwige, ongenaakbare sterren, hoe nietig wroette hij in den grond, de reuzenkamp der aardevolkeren!
’t Was einde April 1917, dat de eerste slachtoffers van stikgassen in ons, toen nog nieuw, hospitaal toekwamen……. Het was in Augustus 1917, meen ik, dat we de eerste geschroeiden door mostaardgas zagen binnenkomen….. Meermalen ontvingen wij aldus, in enkele uren, bij de 200 mannen.  Bij die arme kerels was de nachtwacht bijzonder pijnlijk.  Niet dat ze lastig waren!  Doch hun ellende was niet om aan te zien.  Daar waren er wier bovenlijf rood-bruin geschroeid was als beroeste kachelflanken.  De arm van een jong kapiteintje, die het lijk van een door gas gedooden makker verdragen had, was verbrand tot op het been: enkel door de aanraking met de kleeren van het lijk.  Bijna alle patiënten lagen dagen lang blind: hun roode, gezwollen oogleden plakten bloedig opeen.  Van rauw vlees waren hun lippen.  Aan al de deelen van hun lichaam, ook de geheimste, waar de huid teerder en de vetvliezen overvloediger zijn, had een chemische verbinding van het helsche gas met het weeker vleesch plaats gegrepen: daar lag alles met een gloeiend ijzer gesmolten en gezengd.  Zeer moeilijk haalden de mannen adem, ze kuchten en hoestten zonder rust noch duur.  Hun gevoeg konden ze niet doen dan met hevige pijn.  Als ge dan den godganschen nacht niets anders hoorde dan kreunen en klagen, en ook het Godslasteren van martelaars-tegen-hun-wil, dan had je wel uw hoofd tussen je handen genomen en gevraagd: “Zijn we soms niet in de 20é eeuw vóór Kristus?  Is dit nu het resultaat van wetenschap en vooruitgang?  Ratten zou men niet met brandgas mogen uitroeien: de dierenbescherming zou er tegen opkomen!  Maar jonge mannen, de keur van een volk, aldus verderven, dat is moderne oorlog!”


Deze wondermooie compilatie van de hand van Kamiel Mertens, is te bestellen bij: Studium Generale vzw, Holven 11, 2490 Balen.  Hun telefoon is 014/81 33 75.  Als mededeling schrijft u “Hilarion Thans” en uw volledig juist adres voor de toezending ervan.

Premium Drupal Themes by Adaptivethemes