Skip to main content

Website voor franciscaanse spiritualiteit en missionaire evangelisatie

fotogalerij van het klooster

Het klooster

Gebruikerslogin

CAPTCHA
Deze vraag is een test om automatische inschrijvingen te weren.
Vul het lege veld in

HERDENKING EN VERGIFFENIS

juni 4, 2014 door Hugo Vanheeswijck

Twintig jaar geleden werd de wereld opgeschrikt door een vreselijk gebeuren in Afrika. Na een lang aanslepend conflict tussen twee etnische groepen begonnen extremistische Hutu’s, de Interahamwe genaamd, Tutsi’s systematisch te doden. Het werd een onvergetelijk drama waarbij 800.000 mensen gedood werden tijdens de gewelddadigheden, tussen april en juni 1994. Onder de slachtoffers waren 3 bisschoppen en meer dan 400 priesters.
Tijdens herdenkingsplechtigheden van deze genocide getuigden overlevenden hoe zij erin geslaagd waren hun leven weer op te nemen gedurende de afgelopen twintig jaar. De meeste verantwoordelijken voor de slachtingen zijn berecht door een internationaal strafgerecht in Tanzania. Zo’n twee miljoen andere personen zijn door volkstribunalen berecht voor hun veronderstelde rol in de genocide. 65% van deze mensen zijn schuldig bevonden.
Een donkere bladzijde in de mensengeschiedenis, waarvoor naargelang de invalshoek verschillende verklaringen gegeven worden. In de officiële versie van de genocide worden de troepen van het ‘Front Patriotique Rwandais’ (FPR), die vandaag de regering vormen, voorgesteld als de redders en bevrijders. In 1994 zouden zij er in geslaagd zijn een einde te maken aan de genocide van de Hutu’s tegen de Tutsi’s en het land bevrijd hebben van een hegemonie van een elite bestaande uit Hutu’s. Degenen die zich houden aan de niet-officiële versie van de geschiedenis zijn overtuigd dat bij de uitbarsting van het geweld de FPR zich schuldig gemaakt heeft aan slachtpartijen op de Hutu-burgerbevolking. Zij willen de waarheid boven tafel hebben en verantwoording afgelegd zien.
Broeder Rene Stockman, generaal overste van de Broeders van Liefde die talrijke projecten in Rwanda verzorgen, schrijft hierover: “Jonge mensen, die voorheen een schijnbaar rustig leven leidden als student, werkman of landbouwer, transformeerden zich plots tot wreedaardige moordenaars en niets weerhield hen om hun vorige vrienden die toevallig tot een andere etnische groep behoorden af te maken, want alle “kakkerlakken” moesten worden uitgeroeid. Wat is de kracht van het kwade, noem het maar de duivel, dat het de mens tot een gevaarlijk beest kan omvormen?
Rwanda was en is een katholiek land, maar in april 1994 leek het alsof honderd jaar missionering een totale mislukking was. Ik herinner me nog levendig het gesprek dat ik had met Mgr. Perraudin, de vroegere aartsbisschop van Kabgayi. Het was 1992 en de spanningen in het land liepen toen reeds hoog op omwille van de invallen vanuit Uganda van vroegere Tutsi-vluchtelingen die zich tot een militie hadden gevormd en die de terugkeer van de Tutsi’s aan de macht als hun streefdoel stelden. Hij hoopte en was eigenlijk zeker dat men tot een vreedzame oplossing zou komen. Maar het mocht niet zijn. Met de tijd verscherpte het conflict en verdeelden extremistische groeperingen steeds meer de bevolking. Het land van de duizend heuvelen, een juweeltje in hartje Afrika, waar uiterlijk vrede heerste, werd steeds meer het strijdtoneel van duizend conflicten. God, die volgens de volksverhalen in Rwanda kwam overnachten en daardoor vrede bracht in het land, werd door de duivel belaagd die de harten van de Rwandees perverteerde.”
20 jaar na de gebeurtenissen denken velen dat de verwerking ervan nog niet afgerond is. Dat denkt ook Caritas Zwitserland dat enkele maanden geleden met het oog op de herdenking  een beeld heeft geschetst van een van de huidige politieke situatie. Men spreekt van een regering “met twee gezichten” die in staat is gebleken de volledig vernielde infrastructuur van het land weer op te bouwen maar daarbij de bevolking onderdrukt en volledig controleert.
Caritas Zwitserland steunt sinds jaren een vredesproject in Rwanda. Sinds een tiental jaar investeert men veel in de creatie van een netwerk ‘Noyau de Paix’ (Kerk van Vrede). Daarin zijn een aantal organisaties verenigd die aan de vrede werken, zoals verenigingen van weduwen, jongerenorganisaties en regionale afdeling van de katholieke organisatie ‘Justitia et Pax’. Doel is het aanleren van de geweldloze communicatie en een ethiek die de vrede bevordert, zodat men is staat is conflicten op een vreedzame manier op te lossen.
De vraag is inderdaad:  Hoe vergeef je degene die jou iets heeft aangedaan? Hoe heel je wat je een ander hebt aangedaan? Hoe vraag je om vergiffenis en hoe vergeef je uiteindelijk jezelf?  Vragen die aan bod komen in ‘Het boek van vergeving’ , geschreven door bisschop Desmond Tutu, voorzitter van de Zuid-Afrikaanse Waarheids- en Verzoeningscommissie en winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede. Bisschop Tutu schreef dit boek samen met zijn dochter Mpho Tutu, die priester is van de Anglicaanse Kerk en de oprichtster van het Tutu Institute for Prayer and Pilgrimage. In hun boek schetsen zij een viervoudig pad waarin je tot vergeving kunt komen. In deze vier stappen zul je moeten toegeven wat je verkeerd hebt gedaan en zul je het verhaal van je eigen pijn of die van de ander ten volle moeten uitspreken.
Volgende passage citeren we graag uit dit aan te bevelen boek*:
“…Je kent je eigen verleden. Alleen jij kent de geheimen, de schuld en de schaamte die je bij je draagt. Als je je verleden niet onder ogen ziet, zal het je achtervolgen. Als je je fouten of misdaden niet kunt toegeven, dan zal je schuld of schaamte op een destructieve manier zijn lelijke kop blijven opsteken. Vaak steken dit soort dingen onverwachts de kop op en vaak op zo’n manier dat je er geen controle over hebt. We verliezen allemaal een deel van onze menselijkheid, een deel van onze goddelijkheid, wanneer we een andere mens kwetsen. En dit verlies is een zware last om mee te dragen. Of de persoon die je hebt gekwetst dit nu weet of niet, jij weet het wel, en dat is voldoende reden om het pad te gaan volgen om het kwaad recht te zetten. Het pad om het kwaad goed te maken, hoeft niet in te houden dat je je verhaal vertelt aan de persoon die je gekwetst hebt. Het onthullen van een verraad waarmee de ander onbekend is, kan die persoon dieper kwetsen dan wanneer hij/zij in onwetendheid blijft verkeren. Wanneer dit het geval is, kun je je verhaal vertellen aan een raadsman/-vrouw die je vertrouwt of het in de kerk opbiechten…”

Hugo Vanheeswijck
*Het boek van vergeving
Het viervoudig pad naar heling van onszelf en onze wereld
Desmond Tutu & Mpho Tutu & Corrie van der Berg
€ 19,99
Jaar uitgave 2014
Hardback |
240 pagina's|
222 mm
Uitgegeven bij Spectrum
isbn : 9789000314720

Premium Drupal Themes by Adaptivethemes